ต้นทุนที่แท้จริงในการจ้างแม่บ้านในประเทศไทย

ทำไมไม่มีใครเผยแพร่ตัวเลขที่แท้จริง

เกือบทุกหน้าเว็บที่พูดถึง "ค่าจ้างแม่บ้านในประเทศไทย" ให้ตัวเลขคุณเพียงตัวเดียว: ช่วงเงินเดือน นั่นคือตัวเลขที่ง่ายที่สุด และเป็นตัวเลขที่มีประโยชน์น้อยที่สุด มันละเลยค่าธรรมเนียมของรัฐที่นายจ้างต้องจ่ายเพื่อให้การจ้างแรงงานข้ามชาติถูกกฎหมาย มันละเลยต้นทุนแบบสิ่งของอย่างที่พักและอาหารของคนทำงานแบบอยู่ประจำ มันละเลยค่านายหน้า และมันไม่เคยบอกคุณว่ากฎหมายกำหนดให้สิ่งใดเป็นภาระของคุณกับสิ่งใดเป็นภาระของคนงาน

หน้านี้คือต้นทุนรวมในการเป็นเจ้าของทั้งหมด — กองต้นทุนที่นายจ้างต้องแบกรับ ทีละบรรทัด เมื่อใดที่ตัวเลขถูกกำหนดโดยกฎหมาย เราอ้างอิงแหล่งที่มา เมื่อใดที่ตลาดเป็นผู้กำหนด เราระบุว่าเป็นการประมาณการ และปฏิเสธที่จะสร้างความแม่นยำจอมปลอม ความแตกต่างนั้นคือประเด็นทั้งหมด: ต้นทุนบางส่วนในที่นี้คือกฎหมาย และส่วนใหญ่ต่อรองได้

กองต้นทุนทั้งหมด ทีละบรรทัด

นี่คือใจกลางของเรื่อง ให้อ่านคอลัมน์ "ใครจ่าย" อย่างละเอียดเท่ากับจำนวนเงิน — เพราะที่นี่คือจุดที่นายจ้างส่วนใหญ่ และบริษัทจัดหางานบางแห่ง เข้าใจกฎหมายผิด ตัวอย่างนี้สมมติว่าเป็นแม่บ้านอยู่ประจำในกรุงเทพฯ ที่มาทางเส้นทาง MOU (แรงงานข้ามชาติ) ซึ่งเป็นกรณีที่มีเอกสารมากที่สุด และจึงครบถ้วนที่สุด

องค์ประกอบใบอนุญาตและยอดรวม ~฿3,700–฿4,200: maidthailand.com VERIFIED FACTS 2026-06 หัวข้อที่ 6 อ้างอิงจาก IOM Thailand Labour Migration Profile (มี.ค. 2025) และคู่มือนายจ้างที่สอดคล้องกับกรมการจัดหางาน (DOE) ตัวเลขสะท้อนตารางค่าธรรมเนียมหลังเดือนตุลาคม 2023 (ความเชื่อมั่น: ปานกลาง — โปรดยืนยันตารางค่าธรรมเนียมปัจจุบันก่อนนำไปใช้) ประกันสุขภาพแสดงทางเลือก ฿990 (6 เดือน) และ ฿1,600 (12 เดือน) *"นายจ้างเท่านั้น" / "เรียกเก็บจากคนงานได้": ภายใต้พระราชกำหนด คนงานอาจถูกเรียกเก็บได้เฉพาะค่าหนังสือเดินทาง ค่าตรวจสุขภาพ และค่าธรรมเนียมใบอนุญาตทำงานในอัตราที่กำหนด ดู ใครจ่าย แถวเงินเดือน อาหาร และค่านายหน้าเป็นประมาณการตลาด ไม่ใช่กฎหมาย

ครั้งเดียวกับแบบประจำ — อ่านตารางแบบนี้

กองต้นทุนแบ่งออกเป็นสองนาฬิกาอย่างชัดเจน และการวางงบประมาณจะล้มเหลวเมื่อคนเอาสองอย่างนี้มาปะปนกัน

• ประจำทุกเดือน: เงินเดือน และสำหรับแบบอยู่ประจำ คืออาหารและที่พัก นี่คือต้นทุนส่วนใหญ่ตลอดอายุการจ้าง ตลอดการจ้างสองปี เงินเดือนเพียงอย่างเดียวก็มากกว่าค่าธรรมเนียมทุกบรรทัดด้านล่างอย่างมาก
• ครั้งเดียวตอนเริ่ม: ค่านายหน้าจัดหา และค่าธรรมเนียมใบอนุญาต MOU รอบแรก
• ประจำ แต่ช้า: ค่าธรรมเนียมใบอนุญาตจะกลับมาอีก ใบอนุญาตทำงานในเส้นทาง MOU มีอายุ สองปี ต่ออายุได้หนึ่งครั้งจนถึงสูงสุดสี่ปี จากนั้นจะมีช่วงพักก่อนกลับเข้ามาใหม่ ประกันสุขภาพเป็นรายปี ดังนั้น ฿3,700–฿4,200 จึงไม่ใช่การจ่ายครั้งเดียว — ให้วางงบประมาณไว้อีกครั้งตอนต่ออายุ

สำหรับคนสัญชาติไทยไม่มีกองค่าใบอนุญาตเลย: ไม่มีวีซ่า ไม่มีใบอนุญาตทำงาน ไม่มีบัตรชมพู ไม่มี MOU ต้นทุนตามกฎหมายเพียงอย่างเดียวนอกเหนือจากเงินเดือนและ (หากอยู่ประจำ) ค่าเลี้ยงดู คือสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรตามกฎกระทรวงฉบับที่ 15 นั่นทำให้การจ้างคนไทยเป็นเส้นทางที่ถูกที่สุดบนกระดาษ ซึ่งเป็นประเด็นที่เราอธิบายไว้เต็มในคู่มือการจ้างหลัก

ใครจ่ายอะไรตามกฎหมาย

นี่คือส่วนที่บริษัทจัดหางานทำให้คลุมเครือมากที่สุด และเป็นส่วนที่กฎหมายชัดเจนที่สุด เครื่องมือทางกฎหมายที่ใช้คือ พระราชกำหนดการบริหารจัดการการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. 2560 และที่แก้ไขเพิ่มเติมในปี 2561

ค่าจัดหา — หนังสือแสดงความต้องการ งานสรรหาของบริษัทจัดหางาน กระบวนการข้ามพรมแดน — เป็นภาระของนายจ้าง แรงงานข้ามชาติอาจถูกเรียกเก็บตามกฎหมายได้เพียงสามสิ่งเท่านั้น ในอัตราที่รัฐกำหนด: ค่าหนังสือเดินทางของตนเอง ค่าตรวจสุขภาพ และค่าธรรมเนียมใบอนุญาตทำงาน ที่เหลือทั้งหมดเป็นภาระของนายจ้าง

พระราชกำหนดสนับสนุนเรื่องนี้ด้วยข้อห้ามที่เฉพาะเจาะจง มาตรา 49 ห้ามผู้ใดเรียกเก็บเงินหรือทรัพย์สินจากแรงงานข้ามชาติเกินกว่าค่าธรรมเนียมที่กำหนดไว้ บทลงโทษถึงจำคุกสูงสุดหกเดือน และ/หรือ ปรับเป็นสองเท่าของจำนวนเงินที่เรียกเก็บโดยมิชอบ

ข้อแม้ที่ตรงไปตรงมาข้อหนึ่งที่ผลสำรวจทำให้หลีกเลี่ยงไม่ได้: ในเส้นทางเมียนมา–ไทยจริง คนงานมักจ่ายมากกว่าเพดานตามกฎหมายไปมาก — งานวิจัยอิสระระบุตัวเลขไว้ที่ประมาณสี่ถึงเก้าเท่าของเพดานทางการ นั่นคือช่องว่างระหว่างกฎหมายกับการบังคับใช้ ไม่ใช่ตัวกฎหมายเอง กฎหมายชัดเจนว่าใครควรเป็นผู้จ่าย (ตัวเลขช่องว่างต้นทุนในเส้นทาง: VERIFIED FACTS หัวข้อที่ 6 อ้างอิงจาก Five Corridors Project และ HaRDstories)

ค่าจ้างขั้นต่ำ — ฿400/วัน และตอนนี้ครอบคลุมแม่บ้านแล้ว

ข้อเท็จจริงสองข้อในที่นี้มักถูกบอกผิดในฟอรัมชาวต่างชาติ จึงควรอ่านให้ดี

• ค่าจ้างขั้นต่ำในกรุงเทพฯ คือ ฿400/วัน กำหนดโดยประกาศคณะกรรมการค่าจ้างฉบับที่ 14 มีผลตั้งแต่ 1 กรกฎาคม 2568 ตัวเลขเดิม ฿372 ล้าสมัยแล้ว ภูเก็ตก็เป็น ฿400 เช่นกัน อัตราทั่วประเทศอยู่ในช่วง ฿337 ถึง ฿400 ขึ้นอยู่กับจังหวัด และอัตราที่ใช้คืออัตราของจังหวัดที่คนงานทำงาน
• ใช้กับคนทำงานบ้าน จนถึงปี 2567 งานในครัวเรือนอยู่นอกกฎค่าจ้างขั้นต่ำ สิ่งนั้นเปลี่ยนไปด้วย กฎกระทรวงฉบับที่ 15 (พ.ศ. 2567) ซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ 30 เมษายน 2567 ขยายค่าจ้างขั้นต่ำ — พร้อมวันหยุดที่ได้รับค่าจ้าง วันหยุดประจำสัปดาห์ และการคุ้มครองอื่นๆ — ให้แก่คนทำงานบ้าน ทั้งคนไทยและแรงงานข้ามชาติ ไม่มี "อัตราแม่บ้าน" พิเศษที่ต่ำกว่า

ที่ ฿400/วัน ในเดือนที่ทำงานประมาณ 22 วัน ค่าจ้างขั้นต่ำตามกฎหมายจะอยู่ที่ราว ฿8,800/เดือน เงินเดือนตามตลาดอยู่สูงกว่านั้นมาก ซึ่งเป็นเหตุผลที่ค่าจ้างขั้นต่ำแทบไม่มีผลในทางปฏิบัติ — แต่มันคือขั้นต่ำตามกฎหมาย บังคับใช้ได้ และสัญญาที่จ่ายต่ำกว่านั้นผิดกฎหมาย ชุดสิทธิตามกฎกระทรวงฉบับที่ 15 ทั้งหมด และต้นทุนที่คุณต้องจ่ายเพื่อปฏิบัติตาม อยู่ในคำอธิบายกฎกระทรวงฉบับที่ 15ของเรา (ข้อเท็จจริงเรื่องค่าจ้างและกฎกระทรวงฉบับที่ 15: VERIFIED FACTS หัวข้อที่ 1, 2, 5 อ้างอิงจากกระทรวงแรงงาน เอกสารข้อเท็จจริงสำหรับนายจ้างเรื่อง MR15 ของ ILO และ Tilleke & Gibbins)

เงินเดือน — ประมาณการที่ตรงไปตรงมา ระบุชัด

เงินเดือนเป็นบรรทัดที่ใหญ่ที่สุด และเป็นบรรทัดที่เราจะไม่แสร้งทำว่ารู้ถึงระดับบาท สิ่งที่ตามมานี้เป็นประมาณการตลาด ได้มาจากประกาศของบริษัทจัดหางานและคู่มือชาวต่างชาติ ไม่ใช่ผลสำรวจที่เราทำเอง

ช่วงเงินเดือนเป็นประมาณการตลาดที่ระบุชัดจาก VERIFIED FACTS หัวข้อที่ 9 (การประมวลข้อมูลจากบริษัทจัดหางานและคู่มือชาวต่างชาติ: Kiidu, Ayasan, bluuu, BKK Kids, ExpatDen, Fambear) ความเชื่อมั่นตามที่ระบุ ตัวเลขเหล่านี้ไม่ใช่กลุ่มตัวอย่างที่วัดผลจริง สำหรับภาพรวมรายเมืองทั้งหมด รวมถึงบทบาทพี่เลี้ยงเด็กและผู้ดูแล ดูแผนที่ค่าจ้าง 2026

มีสองสิ่งที่สำคัญกว่าตัวเลขที่แน่นอน อย่างแรก เงินเดือนแบบอยู่ประจำกับเงินเดือนแบบไป-กลับเทียบกันไม่ได้ — ตัวเลขแบบอยู่ประจำได้รวมที่พักไว้แล้ว ดังนั้นให้บวกบรรทัดอาหารและที่พักก่อนนำไปเทียบกับค่าจ้างเงินสดของแม่บ้านรายวัน อย่างที่สอง เงินเดือนผ่านบริษัทจัดหางานระดับกลางสูงกว่าช่วงการจ้างตรง เพราะค่านายหน้าและการคัดกรองถูกรวมเข้าไปในเงินเดือนที่จัดให้สูงขึ้นด้วย เพิ่มจากค่าธรรมเนียมครั้งเดียว

อาหารและที่พักสำหรับแบบอยู่ประจำ

สำหรับคนทำงานแบบอยู่ประจำ คุณต้องจัดห้องส่วนตัวและอาหารให้ เราประมาณการต้นทุนจริงไว้ที่ ฿3,000–฿5,000/เดือน — ค่าอาหารบวกกับต้นทุนส่วนเพิ่มของห้องและสาธารณูปโภค นี่เป็นประมาณการ ไม่ใช่ตัวเลขตามกฎหมาย และแตกต่างกันอย่างมากตามรูปแบบการดำเนินชีวิตของครัวเรือนคุณอยู่แล้ว

ประเด็นทางกฎหมายที่อยู่เบื้องหลัง: ภายใต้กฎกระทรวงฉบับที่ 15 มูลค่าของอาหารและที่พักไม่สามารถนำมาใช้กดค่าจ้างที่เป็นเงินสดให้ต่ำกว่าขั้นต่ำตามกฎหมายได้ ห้องและอาหารเป็นสิ่งที่เพิ่มจากค่าจ้างขั้นต่ำ ไม่ใช่สิ่งที่ทดแทนส่วนหนึ่งของมัน สัญญาที่ระบุว่า "เงินสด ฿7,000 เพราะห้องและอาหารชดเชยส่วนที่เหลือ" ต่ำกว่าขั้นต่ำของกรุงเทพฯ และผิดกฎหมาย

ค่านายหน้าจัดหา

หากคุณจ้างผ่านบริษัทจัดหางาน ให้คาดหวังค่านายหน้าจัดหาแบบครั้งเดียว เราประมาณการช่วงทั่วไปไว้ที่ ฿6,000–฿25,000 ขึ้นอยู่กับบทบาท สัญชาติที่จัดหา และว่าบริษัทจัดหางานดำเนินการเอกสารใบอนุญาตด้วยหรือไม่ นี่เป็นประมาณการที่ระบุชัด ไม่ใช่อัตราคงที่ — บริษัทจัดหางานตั้งราคาได้อิสระ และคุณควรขอให้แจกแจงค่าธรรมเนียมเป็นรายการก่อนลงนามใดๆ

ค่าธรรมเนียมนี้ซื้อเวลา การคัดกรอง และการรับประกันการหาคนใหม่ทดแทน มันไม่ได้ซื้อหนทางหลีกเลี่ยงค่าธรรมเนียมใบอนุญาตหรือค่าจ้างขั้นต่ำ สิ่งเหล่านั้นอยู่เพิ่มจากมัน และต้องไม่มีการเรียกคืนจากคนงานเด็ดขาด — ดู ใครจ่าย สำหรับการตัดสินใจเรื่องบริษัทจัดหางานกับการจ้างตรงทั้งหมด คำถามสิบสองข้อที่ควรถาม และสัญญาณอันตราย ให้ศึกษาผ่านคู่มือการจ้างหลัก

รอบการต่ออายุ — วางงบประมาณค่าใบอนุญาตอีกครั้ง

ต้นทุนที่ถูกมองข้ามมากที่สุดคือต้นทุนครั้งที่สอง ใบอนุญาตทำงานแบบ MOU มีอายุ สองปี ต่ออายุได้หนึ่งครั้งจนถึง สูงสุดสี่ปี หลังจากนั้นจะมีช่วงพักก่อนที่คนงานจะกลับเข้ามาได้ ดังนั้นกองค่าใบอนุญาต ฿3,700–฿4,200 จึงไม่ใช่การจ่ายครั้งเดียวจบ — ให้วางแผนว่ามันจะกลับมาอีกเมื่อครบสองปี โดยมีองค์ประกอบประกันสุขภาพที่กลับมาทุกปีอยู่ภายในนั้น

กลไก จุดตรวจ และเอกสารต่างๆ อยู่ในคำอธิบายขั้นตอน MOUของเรา และรายละเอียดค่าธรรมเนียมใบอนุญาตอยู่ในรายละเอียดค่าใบอนุญาตทำงาน (รอบใบอนุญาต: VERIFIED FACTS หัวข้อที่ 6 อ้างอิงจาก IOM Thailand Labour Migration Profile)

ตัวอย่างการคำนวณ — สองปี รวมทั้งหมด

เพื่อให้กองต้นทุนเป็นรูปธรรม นี่คือแม่บ้านชาวเมียนมาแบบอยู่ประจำในกรุงเทพฯ ที่มาทางเส้นทาง MOU ตลอดรอบเต็มสองปี เงินเดือนกำหนดไว้ที่ประมาณการระดับกลาง ค่าธรรมเนียมใบอนุญาตเป็นยอดรวมย่อยที่ตรวจสอบแล้ว

เป็นเพียงตัวอย่างประกอบ บรรทัดเงินเดือน อาหาร และค่านายหน้าเป็นประมาณการที่ระบุชัด (VERIFIED FACTS หัวข้อที่ 9) กองค่าใบอนุญาตเป็นยอดรวมย่อยที่ตรวจสอบแล้ว (หัวข้อที่ 6) ตัวเลขของคุณจะเปลี่ยนไปตามเงินเดือน ย่าน และว่าคุณจ้างตรงหรือไม่ ประเด็นของตัวอย่างนี้คือสัดส่วน: เงินเดือนและค่าเลี้ยงดูคิดเป็นกว่า 95% ของต้นทุนตลอดอายุการจ้าง และค่าธรรมเนียมที่ทุกคนหมกมุ่นคิดเป็นน้อยกว่า 5%

อ่านต่อ

• รายละเอียดค่าใบอนุญาตทำงาน ทีละค่าธรรมเนียม
• ขั้นตอน MOU สำหรับแรงงานเมียนมา ลาว กัมพูชา
• วิธีจ้างแม่บ้านในประเทศไทย — คู่มือฉบับเต็มปี 2026
• แผนที่ค่าจ้าง 2026
• กฎกระทรวงฉบับที่ 15 — ฐานสิทธิและต้นทุนในการปฏิบัติตาม